گزیده متن: قربانت شوم، دیروز که سه شنبه شانزدهم بود کاغذ شما رسید. اگر از حالت حضرت علیه عالیه خانم دامت شوکتها و متعلقین خواسته باشید، بحمدالله همگی سلامت هستیم. مرقوم فرموده بودید که چند هفته است که هیچ کاغذی از ما نرسیده است. نرسیدن کاغذ دو جهت داشت. یکی بسته بودن راه رشت و یکی هم کسالت حضرت اشرف آقا. اما به حمدالله هر دو رفع شد. راه رشت را که سپهدار قراول گذاشته است، غیر از گاری پست هیچ قافله و مسافری را نمی گذارند آمد و رفت بکنند. حضرت اشرف آقا هم چند روز بود مبتلا به سردرد و سرگیجه سختی شده بودند که از شدت سرگیجه هیچ نمی توانستند راه برود. اگر می خواستند از این اطاق به آن اطاق بروند باید زیر بالشون را بگیرند تا راه برود والا از شدت سرگیجه می خوردند زمین. اول یک قدری میرزا ابوالحسن خان معالجه کرد، چون دیدند که معالجه او بی فایده است، دکتر لندی را آوردند او معالجه کرد تا حالشان به کلی خوب شد. منزلشان را هم توی اتاق خروجی که هر سال خانم کرسی می گذاشتند قرار داده بودند. مردم خیلی احوالپرسی آمدند، حتی سپهسالار و فرمانفرما هم آمدند. اما از خانواده خودمان، غیر از برهان الدوله که شب و روز اینجا بود، هیچکس نه زنها و نه مردها نیامدند. این چند روزه حضرت اشرف آقا می خواستند وزارت مالیه را بگیرند، یعنی کار گذشته بود و دستخط شاه هم صادر شده بود. هر چند که هنوز رسمی نشده بود اما تمام شهر پر شده بود که آقا وزیر مالیه شده است. اما چون قوام الدوله، وزیر مالیه، برادر زن صدراعظم است، صدراعظم سخت ایستاد که یا مرا هم معزول کنید یا اینکه من فرمان را امضاء نمی کنم. حالا که کار همین طور مانده است تا ببینم چه می شود. آدرس سالار محتشم را خواسته بودید، انشاء الله با پست آینده میفرستم. زیاده عرضی ندارد.